Dawidowicz Ignacy (1816–1873), dowódca powstańczy. Syn Józefa i Zofii Brzeskich. Przed powstaniem był dozorcą (werkmistrzem) fabryki w Suchedniowie (woj. kieleckie). Wraz z bratem Janem i przy współdziałaniu drugiego brata Józefa organizował szeregi powstańcze w Suchedniowie i okolicy. Jako delegat górnictwa sandomierskiego brał udział w obchodzie w Horodle, następnie z nominacji Komitetu Centralnego został naczelnikiem powstańczym okręgu suchedniowskiego.

Dn. 22 I 1863 na czele robotników suchedniowskich i grupki chłopów okolicznych, uzbrojonych w kosy, wykute na miejscu, zabrał kasę zakładów górniczych suchedniowskich i wyruszył wraz z braćmi Janem i Józefem oraz bratankiem, uczniem warszawskiej Szkoły Głównej, Aleksandrem (1842–1903) – na Bodzentyn. Po walce pod Bodzentynem w obozowisku Langiewicza w Wąchocku otrzymał Ignacy D. dowództwo drugiego batalionu i rangę majora. W dn. 1 II wspólnie z Czachowskim zajął Suchedniów, nazajutrz zaś po niefortunnej potyczce pociągnął do Bodzentyna, aby zasłaniać Wąchock na drodze do Kielc.

Brał udział w bitwach: pod Św. Krzyżem, Staszowem i Małogoszczem, gdzie, odcięty, wycofał się z garstką ludzi w lasy iłżeckie i oddał się pod rozkazy komendanta samodzielnego oddziału, Faustyna Grylińskiego. Walczył później pod Wiktorem Eminowiczem i Dionizym Czachowskim, a po rozbiciu i śmierci Czachowskiego jeszcze czas jakiś w Lubelskiem. Przeszedł do Galicji i wyemigrował do Francji, następnie do Szwajcarii, około zaś r. 1870 znalazł zajęcie w przemyśle naftowym w Krośnieńskiem. Umarł na cholerę 25 VII 1873 w Zboiskach pod Duklą. Spoczywa na cmentarzu w Dukli.

Brat Ignacego, Jan (1837–1916), również dozorca kuźni w fabrykach suchedniowskich, brał czynny udział w organizacji powstańczej i w napadzie na Bodzentyn, gdzie był ranny dwukrotnie. Po wyleczeniu się był kurierem i prowadził transporty broni w oddziale Jana Rudowskiego. Po upadku powstania dotarł do Galicji, skąd wyemigrował na Śląsk, potem do kopalni węgla w Morawskiej Ostrawie, następnie przeniósł się do Chrzanowa, a stamtąd w Krośnieńskie, gdzie pracował w przemyśle naftowym. Zmarł 20 X 1916 w Potoku k. Krosna.

Drugi brat Ignacego, Józef (1820–1902), majster fabryk suchedniowskich i kolonista z Baranowa pod Suchedniowem, brał udział w organizacji powstańczej i napadzie na Bodzentyn. Później wycofał się z powstania z powodu choroby. Aresztowany w Baranowie w grudniu 1863, zesłany został do gub. permskiej. Po pięcioletnim pobycie na zesłaniu powrócił i zamieszkał w Baranowie, gdzie umarł w r. 1902.

B. Nar. w W. (Zb. B. Rapp.): rkp. 419, 1869, 1876; Arch. Akt Dawnych w W. rkp.: Gen. Policm. 6267; D. I otd. 103; Śled. Woj. Nacz. Rad. Otd. 345; Woj. Sud. 6852. – Przyborowski W., Dzieje 1863 r., Kr. 1897, I; Chołodecki J. B., Pamiętnik powstania styczniowego, Lw. 1913; Zieliński St., Bitwy i potyczki 1863–4 r., Rapperswil 1913 (błędnie za Chołodeckim podane imiona); Długosz J., Akcja Langiewicza przed dyktaturą, »Przegląd Narodowy« 1913, I; Długosz St., Czachowski, P. 1914. Wiadomości od rodziny (inż. Józef Dawidowicz, Borysław).

Aleksander Patkowski